Fikirler Yol Almaz



Aylardır kafes içinde sıkışıp kaldığımı hissediyorum…yada üzerine prezervatif geçirilmiş penis gibiyim…sıkıştım…hareket edemiyorum…küçücük parlak bir fikir belki de işimi kolaylaştıracak…

Fikirlerimi söyledikten sonra karşımdakinin fikrini sorup karşılığında
-sen bilirsin
Cevabını almak sanırım en son duymak istediğim şey oldu…

İşimden istifa etmek üzereyken, tayinim çıktı…aslında bu 3ay önce istediğim bir hareketti…ama zamanlaması kötü oldu belki de…çünkü artık işimden iyice nefret eder, uzaktan baktığım zaman kesinlikle bu noktada durmam gerektiğine o kadar eminken, yapamıyorum…

ne bir adım ileri nede bir adım geri gidebiliyorum…öylece kalakaldım…

Çığlıklarımı duyuyormusun?
-hayır sadece geçici
-geçmiyor,sesim kısıldı…
-geçecek elbet herşeyde hayır vardır,
-hayırlısı ozaman…

Bugün bir kez daha adımlarım tökezledi…
Bir hayat kurmaya çalışıyorum…
Yanımda destek olacak sırtımı sıvazlayacak bir el hissetmek…
Derdim onun derdiymiş gibi hareket edecek…

-Geçecek elbet
-Geçmiyor,her saniye daha da kompleks bir hal alıyor…
Dileklerim gözümün önünden geçiyor,nerede nasıl bir hamle yapmam gerektiğini bilemiyorum…

Mesela kutu gibi bi evim olsa…tozlu geçmişimin,anılarımın,hüzünlerimin,gelecek günlerimin tazelendiği bir yuva…mutfak penceremden dışarı kurabiye kokuları sızsa…
Maaşımın yarısından fazlasını heray o eve harcasam ama huzurum olsa…

Çokmu pembe gözlüklerle bakmış olurum?