Zerkalo


yeryüzünde yalnız biz vardık.
bir kuştan daha cesur ve hafiftin.
bir hayal gibi, merdivenleri uçarak, yağmurlarla ıslanmış leylakların arasından... 
geçirip, aynanın ötesindeki ülkene götürürdün beni. 
gece çöktüğünde, bana mutluluk verirdi. 
mihrabın kapıları açılır, ışıldardı yavaşça, yere uzanan çıplak bedenin. 
ben uyanır, "tanrı seni kutsasın" derdim. o
ysa bilirdim bunun ne kadar cüretkar ve manasız olduğunu.
sen uyurdun.