Hayat Akıp Giderken Bana Bulaşmasın!



"Hayat akıp giderken bana bulaşmasın, değmesin, dokunmasın… Ben onu rahatsız ediyor muyum? " Diye geçirdi içinden genç kadın...

bu yılı pekiyi değildi kadının, yenisi bundan iyi olsun istiyordu, ama bir sonrakinden de kötü olmamalıydı...

Biran önce orta yaşlı ya da şu büyüme işi sona ererken; tamda burada, sevdiğinin kokusunu içine çekerken kalmak istiyordu…

İçindeki huzursuzluğu silecek “bir şey” istiyordu, mutluluğu huzursuz ediyordu… Herhangi bir şey, belki biri, bir söz, bir his, bir işaret, bir şey… "Çok kırıldım, tamir olmak istiyorum…" Serzenişleri duruşuna bile yansımıştı...

En sevdiği kitabı ilk kez okuyormuş gibi okumak istiyordu sevdiğinin aklından geçenleri…

Söyleyemedikleri vardı, söylemek istiyordu… 

Duymadıkları vardı, duymak istiyordu… 

Duydukları vardı, unutmak istiyordu… 

Unuttukları vardı, hatırlamak istiyordu… 

Kızgındı, kırgındı, geçsin istiyordu… 

İçindeki kış, bahar olsun istiyordu… 

Kadın sözünde duruyordu, herkes dursun istiyordu… 

Kadın yalan söylemiyor, kimse söylemesin istiyordu… 

Bir süre yok olmak, yokluğu fark edilsin istiyordu…